வந்தது முதல் சென்றது வரை....

ஆணும் பெண்ணும்                      
அரசும் வேம்புமாகி,
உணர்ச்சியால் உருவான
பனித்துளியில் சிறு துளி
பாத்திரத்தில் தங்கி
ஒன்பது மாத்த்தில்
ஒவ்வொரு அங்கமேற்றுப்
பத்தாவது மாதத்தில் முழுமை பெற்று
மடியில் கிடந்தேன்.

அழும் என்னை
ஆரத்தழுவி முகர்ந்து
அமுதை ஊட்டி
ஓரிரு வருடங்களில்
அவளிடமிருந்து பிரித்துச்
சோறு ஊட்டி
கதை பல சொல்லி சுகமூட்டி
அறிவு ஊட்ட
பள்ளியறையில் உதித்த என்னை
பள்ளியில் சேர்த்துத்
தேர்ச்சி பெற்ற என்னை
வளம் நாடி வேலையில் சேர்த்துத்
தனித்த என்னை தந்தையாக்க
என்னுடன் தாரத்தைத் சேர்த்துப்
பெருமூச்சு விட்டனர்.

மானோடு மணக்கோலம் பூண்டு
அவள் தோளோடு விளையாடி
இல்லறத்தை நல்லறமாக நட்த்தி
அவள் கூட்டில் குஞ்சு பொரித்தேன்.
நான் வந்த வழியே என் மகனும் வந்தான்.
நாளும் சோப்பாக்க் கரைய
கருப்பும் நரையானது
மகனுக்கு குடும்பம் அமைத்து
நானும் பெருமூச்சு விட்டேன்...

குமரியை பிடித்த கரம்
கோலை பிடித்த்து
மரமாக வளைந்து
மண்ணை பார்த்தேன்
என் நிழலுக்கும்
கூன் விழுந்தது…

இரவில் தூக்கம்
இருமலாக இருந்தது
துயில்பவர் என்னை
சனியன் என்றனர்.
காடு அழைப்பதை
கட்டிலிலிருந்து பார்த்தேன்
கயிறு போட காலன் வரவில்லை
வரும் வழியில்
டிராபிக் ஜாம் போலும்…

காலம் கடந்து காலன் வந்தான்
ஒன்பது ஓட்டை வழியே
எவ்வழி போனேன் என்று
எனக்கே தெரியவில்லை…

திறந்த கண்னை
பிள்ளை மூடினான்
சுற்றங்கள் சூழ்ந்தன
அடித்து புலம்பினாள்
என் அடியாள்
ஐயோ !
இனி எனக்கு யாரென்று…


நாற்றம் கொண்ட என் உடலுக்கு
நறுமணம் ஊட்டி
சுடலைக்கு செல்லும் முன்
நீருற்றி மாலையிட்டு
மயானம் நோக்கி
மலர் படுக்கையில் படுக்கவைத்து
மூன்று கால்களை நான்காக்கி
பறை கொட்டி பாடை தூக்கினர்...

நெய்ப் பந்தம் பிடித்த என் பேரன்
நின்று கொண்டே அழுதான்
ஏன் அழுகின்றோம் என்று தெரியாமல்.
மருமகள் மகிழ்ச்சி கொண்டாள்
இரவில் இனி இருமல் இல்லையென்று.
கடன் வாங்கியவன்
கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டான்
கடன் தீர்ந்தது என்று
எல்லோரையும் சுற்றி பார்த்தேன்
நண்பர்களைத்தவிர
எனக்காக யாரும் அழவில்லை
அவரவர் அவரவர்களுக்காக
அழுது கொண்டு இருந்தனர்...

பெரு உருவமாகிய பனித்துளியொன்று
பிடி சாம்பலானதை
நான் பார்த்தேன்
வெட்டியான் பார்த்தான்
மற்றவர் பார்க்கவில்லை
“கண்டவர் சொன்னதில்லை
சொன்னவர் கண்டதில்லை”.

கற்றுத்தரும் காடு..

தோழனே!..
மனிதனுக்கு பத்து விரல்
மண்ணுக்குப் பசசை விரல்
காடு...

வெப்பமண்டலக்காடு,ஊசியிலைக்காடு
சதுப்பு நிலக்காடு,மழைக்காடு
இப்படி பலமுகம்,நிறம்,குணம்...

உலகில் மூன்றில் இரண்டுபங்கு
உயிரினமும்,தாவரமும்
உறங்கி விழித்திடவும்
ஒப்பில்லா மூலிகைகளையும் தரும்
மழைக் காடு...

அலைகளை அதன்வழியில் தடுத்து
அதன் ஆட்டம் குறைத்து
சுனாமியை சுருக்குப் பையில்
போட்டுக் கொள்ளும்
அலையாத்திக் காடு...

CO2 வைக் உட்கொண்டு
உயிர்காற்று O2 வை உலகுக்களித்து
இலை, பூ, காய், கனியென
வேர்கூட மூலிகையாய் தந்து
உச்சிமுதல் உள்ளங்கால்வரை
பட்டாலும் பயன்தரும் மரங்களை
உடனே வெட்டி வீழ்த்திவிடுகின்றோம்
மனிதனாய் எண்ணி...

இந்த ஒருசெல் உயிரினம்
உலகில் இல்லை என்றால்
பலசெல் உயிரின்ங்கள் எல்லாம்
செல்லாக் காசு...

நீர் உயரமே! மலர் உயரம்...
காட்டின் உயரமே! மனித வளம்...

சின்ன சின்ன ஆசை..

ஊர் இல்லா ஆற்றங்கரையில்
உன் காலடித் தடம்பார்த்து
நடக்க வேண்டும்....

நான் போட்டிருக்கும் சட்டையில்
நீ பட்டன் கட்ட
முன் நெற்றியில்
முத்தமிட வேண்டும்..

ஒரு மழை நாளில்
நீ முந்தானைக் குடைப்பிடிக்க
இடைப்பிடித்து நடக்க வேண்டும்..

நீ கண்ணயர்ந்து
தூங்கும்போது
முகம்பார்த்து
ரசிக்கவேண்டும்....

நீ விரலால் தலைக்கோத
வாழ்க்கை நிகழ்வுகளை
மடியில் கிடந்து
பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும்...

நீ மகிழ்ந்து இருக்கும்
கணங்களில்..
பொய்க் கோபமூட்டி
சிணுங்கவைத்து
ச்மாதானம் செய்ய வேண்டும்...

உன்னில் நானும்
என்னில் நீயும்
இறந்த பின்னும்
இருக்க வேண்டும்...

அன்னிய தேசத்து அஞ்சல்..

கண்ணம்மா!..
கவிதை எழுத நினைத்தால்
சிந்தனையாவும் நீ இருப்பதால்
காகிதவரிகளில் உன் பெயரையே
பேனா குஞ்சு பொரிக்கிறது...

வசதிகள் ஏராளம் என்றாலும்
நீ இல்லாதது வசந்தகாலமற்ற
வருடமாகவே உள்ளது..
வேலையும் வெய்யிலும்
உடலைக் கூறுபோட
உனக்காக என்று நினைக்க
உள்ளத்தில் உற்சாகம் பொங்குகிறது..

மாதம்தோரும் வரும்
என் கடிதம் படிக்க
மாதப் பத்திரிக்கை படிப்பதை
தள்ளிவைத்தாயா!!!
நான் கொடுத்து வைத்தவன்..
இப்போதெல்லாம் ரொம்ப சிக்கனம்
முதல் இரவு முத்தத்தையே
கைபேசியில் செலவு செய்கிறேன்..

நான் உன்னை
க்ட்டிலில் கட்டியதால்
தொட்டில் கட்டினாயே
பிள்ளை எப்படி உள்ளான்
அவன் வந்தபோது
நான் வந்தது..

என் போட்டோ பார்த்து
அப்பா என்கிறானா?..
அங்கிள் என்கிறானா?
அப்பா என்றி நீ
படம் பார்த்துச் சொல்லித்தர
அவனுக்கு நானும் ஒரு பாடமா?...

அறிவோடு அன்பையும் ஊட்டு
அன்பில்லா பலம்
அழிவைத்தான் தரும்...
சரி.."கார்"வந்துவிட்டது
கடித்த்தை முடிக்கிறேன்
முத்தங்களுடன்..

பகலில் தோன்றிய நிலவு.....

உலகக் கட்டிட சிகரங்களின்
தலைக்குப் பின்னால்
மறைந்தும், ஒளிந்தும் கிடப்பது
பகல் நிலவு மட்டிமல்ல
பெளர்ணமியும்தான்...

உப்புநீரை வலிந்தெடுத்து
உயிர் தண்ணீர்தரும் வானம்போல்
வெப்பக் கதிர்களை உள்வாங்கி
குளிர்ந்த ஒளிக்கற்றைகளை உலகுக்களிக்கும்
இயற்கையின் குளிர்சாதனமே...
இயற்கை புவிக்களித்த சீதனமே...

தேய்வதும்,வளர்வதுமாய்
வாழ்வியல் தத்துவத்தை நமக்களித்து
வெண்விதவைக் கோலம்பூண்டு
கவனிப்பாரற்று
வானவீதியில் உலாவரும்
பகல்நிலாவாய் உன்னை
பார்க்கும்போது எல்லாம்
உள்ளம் பதைபதைக்கும்
உலகில் இழந்தவர்களுக்கும் இதேநிலைதான்....

இயற்கைத்தாயின் மங்களப் பொட்டே
மிதக்கும் வெள்ளித் தட்டே
உள்ளத்தைப் பார்பதைவிட
உள்ளதைப் பார்பவரே
உலகில் அதிகம்
நாங்கள் அப்படிதான்...

ஆமாம் வடைசுடும் பாட்டியின்
வியாபாரம் எப்படி ???..
வந்துபோகும் விண்கலமனிதர்கள்
கடன்சொல்லாமல் திரும்புகின்றனரா..
"நீல் ஆம்ஸ்ரோங்" காலடித்தடத்தை
பாதுகாப்பாய் வை-நாங்கள்
பழமைக்கதை பேச உதவும்
கால காலத்துக்கும்...

என்னருகில் நீ இருந்தால்..

நீண்டகாலமாய்
வந்துபோகும் வானவில்லுக்கு
உன் இதழ் சிகப்பையிட்டு
மெல்ல மெருகு ஏற்றுவேன்..

பனி உருகும் அண்டார்டிக்காவில்
உன் பார்வைக் குளுமையைப் பரப்பி
உலகை உள்வாங்கும் கடலின்
களவானித்தனத்தை தடுப்பேன்..

பாசாங்கு இல்லாத
இதமான உன் பக்குவப்பேச்சை
இயற்கையோடு பகிர்ந்துகொண்டு
இடர்யில்லாமல் இயங்கச்சொல்வேன்...

நீ தரும் முத்தத்தின் ஈரத்தை
மொத்தமாக சேகரித்து
ஓசோனில் தெள்ளத் தெளித்து
சுத்தப்படுத்தி சுகாதாரமாக்குவேன்...

கன்னியாக்குமரிமுதல் காஷ்மீர்வரை
மனிதர்களிடம் கலந்துபேசி
கங்கையையும், காவேரியையும்
கருத்தொற்றுமையால் இணைத்து
சொல்லோடு செயலும் ஆற்றி
இனிய இந்தியாவை வல்லரசாக்குவேன்...

சகியே!..
என்னருகில் நீ இருந்தால்....

மனம் ஒரு குரங்கு...

மனிதன்னா
அவன் ஆறறிவு படைத்தவன்
என்பதெல்லாம் ஆர்ப்பாட்டம்..

சகமனிதனின் வலி உணராமல்
உணர எத்தனிக்காமல்-அவன்
உடமையை,உள்ளத்தை,உயிரை
எதையுமே பிய்த்துதெரிந்துவிடுகிறான்
மனிதமில்லாமல்...

சகமனிதன் துன்பம்கண்டு
வள்ளலாராய் மனம்கசியாமல்
மனக்கிளையை குதுகுலமாய் ஆட்டி
விகாரமாய் அகப்பல்காட்டி விலங்காய்..

அதேசமயம்
முகத்தில் வருத்தம் காட்டும்
முகமூடி மனிதனாய்....
ஓடும் மனம்
நின்றால் மனிதன்...
அங்குமிங்கும் ஓட
மனம் குரங்குமட்டுமல்ல....
பலம்வாய்ந்த
பலே விலங்கு....